如题所述
梅花古诗带拼音版如下:
1、墙角数枝梅(qiáng jiǎo shù zhī méi),凌寒独自开(líng hán dú zì kāi)。遥知不是雪(yáo zhī bú shì xuě),为有暗香来(wèi yǒu àn xiāng lái)。——宋·王安石《梅花/梅》
2、冰雪林中著此身(bīng xué lín zhōng zhù cǐ shēn),不同桃李混芳尘(bù tóon táo lǐ hùn fāng chén);忽然一夜清香发(hū rán yī yè qīng xiāng fā),散作乾坤万里春(sǎn zuò qián kūn wàn lǐ chūn)。——元·王冕《白梅》
3、定定住天涯(dìng dìng zhù tiān yá),依依向物华(yī yī xiàng wù huá)。寒梅最堪恨(hán méi zuì kān hèn),长作去年花(zhǎng zuò qù nián huā)。——唐·李商隐《忆梅》
4、梅雪争春未肯降(méi xuě zhēng chūn wèi kěn jiàng),骚人阁笔费评章(sāo rén gé bǐ fèi píng zhāng)。 梅须逊雪三分白(méi xū xùn xuě sān fèn bái),雪却输梅一段香(xuě què shū méi yī duàn xiāng)。——宋·卢梅坡《雪梅·其一》
5、有梅无雪不精神(yǒu méi wú xuě bú jīng shén),有雪无诗俗了人(yǒu xuě wú shī sú le rén)。日暮诗成天又雪(rì mù shī chéng tiān yòu xuě),与梅并作十分春(yǔ méi bìng zuò shí fèn chūn)。——宋·卢梅坡《雪梅·其二》
6、万木冻欲折(wàn mù dòng yù shé),孤根暖独回(gū gēn nuǎn dú huí)。前村深雪里(qián cūn shēn xuě lǐ),昨夜一枝开(zuó yè yī zhī kāi)。风递幽香去(fēng dì yōu xiāng chū),禽窥素艳来(qín kuī sù yàn lái)。明年如应律(míng nián rú yīng lǜ),先发映春台(xiān fā wàng chūn tái)。——唐·齐己《早梅·万木冻欲折》
7、一树寒梅白玉条(yī shù hán méi bái yù tiáo),迥临村路傍溪桥(jiǒng lín cūn lù bàng xī qiáo)。不知近水花先发(bù zhī jìn shuǐ huā xiān fā),疑是经冬雪未销(yí shì jīng dōng xuě wèi xiāo)。——唐·张谓《早梅》
8、湖上梅花手自移(hú shàng méi huā shǒu zì yí),小桥风月最相宜(xiǎo qiáo fēng yuè zuì xiāng yí)。主人岁岁常为客(zhǔ rén suì suì cháng wèi kè),莫怪幽香怨不知(mò guài yōu xiāng yuàn bù zhī)。——宋·陆游《梅花绝句》
9、幽谷那堪更北枝(yōu gǔ nà kān gèng běi zhī),年年自分着花迟(nián nián zì fēn zhuó huā chí)。高标逸韵君知否(gāo biāo yì yùn jūn zhī fǒu),正是层冰积雪时(zhèng shì céng bīng jī xuě shí)。——宋·陆游《梅花绝句·其二》
10、闻道梅花坼晓风(wén dào méi huā chè xiǎo fēng),雪堆遍满四山中(xuě duī biàn mǎn sì shān zhōng)。何方可化身千亿(hé fāng kě huà shēn qiān yì),一树梅花一放翁(yī shù méi huā yī fàng wēng)。——宋·陆游《梅花绝句·其一》
11、梅蕊腊前破(méi ruǐ là qián pò),梅花年后多(méi huā nián hòu duō)。绝知春意好(jué zhī chūn yì hǎo),最奈客愁何(zuì nài kè chóu hé)。雪树元同色(xuě shù yuán tóng sè),江风亦自波(jiāng fēng yì zì bō)。故园不可见(gù yuán bù kě jiàn),巫岫郁嵯峨(wū xiù yù cuó é)。——唐·杜甫《江梅》
12、烟霏霏(yān fēi fēi),雪霏霏(xuě fēi fēi)。雪向梅花枝上堆(xuě xiàng méi huā zhī shàng duī),春从何处回(chūn cóng hé chǔ huí)?醉眼开(zuì yǎn kāi),睡眼开(shuì yǎn kāi),疏影横斜安在哉(shū yǐng héng xié ān zài zāi)?从教塞管催(cóng jiào sāi guǎn cuī)。——宋·吴淑姬《长相思令·烟霏霏》
13、春半花才发(chūn bàn huā cái fā),多应不奈寒(duō yīng bù nài hán)。北人初未识(běi rén chū wèi shí),浑作杏花看(hún zuò xìng huā kàn)。——宋·王安石《红梅》
14、莫恨丹青废画工(mò hèn dān qīng fèi huà gōng),不须求异只须同(bù xū qiú yì zhǐ xū tóng)。玉容不及寒鸦色(yù róng fú jí hán yā sè),故托缁尘异汉宫(gù tuō zī chén yì hàn gōng)。——宋·居简《墨梅》
15、吾家洗砚池头树(wǒ jiā xǐ yàn chí tóu shù),个个花开淡墨痕(duǒ duǒ huā kāi dàn mò hén)。不要人夸好颜色(bú yào rén kuā hǎo yán sè),只留清气满乾坤(zhǐ liú qīng qì mǎn qián kūn)。——元·王冕《墨梅》